Logo onseilandschouwen.nl


Wout van der Linde was 14 jaar tijdens de Ramp. "Het was bij ons in Scharendijke zo dat het water geleidelijk kwam." FOTO: Marieke Mandemaker
Wout van der Linde was 14 jaar tijdens de Ramp. "Het was bij ons in Scharendijke zo dat het water geleidelijk kwam." FOTO: Marieke Mandemaker (Foto: Marieke Mandemaker)

'Later drong de ernst toch wel door'

Wout van der Linde was 14 jaar tijdens de Ramp. "Het was bij ons in Scharendijke zo dat het water geleidelijk kwam. Ik herinner me dat we met een paar jongens op de dijk zaten te kijken hoe het water het eiland op kwam stromen. We hadden er geen idee van dat het zo erg zou worden. "

door Willemien Lemkes

SCHARENDIJKE - Door het gat in de Schelphoek stroomde het water langzamerhand het hele eiland over. Er werd geadviseerd om alle spullen boven te zetten en zelf naar droger gebied te gaan. "Toen we op de dijk zaten te kijken, vonden we het vooral leuk. We hadden de volgende dag een repetitie en die zou nu niet door gaan", vertelt Wout. "Maar toen het water steeds hoger kwam en we alles naar boven moesten brengen, drong de ernst toch wel door. Wij hadden een winkel in de Dorpsstraat van Scharendijke en hebben alle voorraad naar boven gesjouwd. Zelf konden we terecht bij twee oudtantes in Burgh. Zij hadden een dubbel woonhuis, waar wij wel bij konden. We hadden een auto en konden via een provisorische weg naar Renesse en zo verder."

Warm gezin

In 1953 woonde het gezin van vier jongens en drie meisjes Van der Linde samen. Hun ouders waren overleden en de oudste zus deed met hulp van de anderen het huishouden. "Ik heb een heel fijne jeugd gehad", zegt Wout. We waren een hecht, warm gezin. Op zondagavond zongen we samen met begeleiding van de banjo en het orgel. Later hoorden we dat mensen buiten naar ons stonden te luisteren." "Ik herinner mij ook nog dat de juf van school, juffrouw Steenbruggen, bij ons sokken kwam stoppen. Gezellig aan de keukentafel. In Burgh-Haamstede bij onze tantes zijn we zo'n veertien dagen gebleven. Scharendijke was gedeeltelijk droog gebleven en mijn oudere broers waren daar druk aan het werk om alles weer op orde te brengen."

Kom maar naar Zeist

Wout was de jongste en moest samen met de zus boven hem naar school. "Een kennis van een van mijn broers woonde in Zeist en zei 'kom maar hier met die twee leerlingen'. Ze waren hartstikke goed voor ons. Wij zijn daar tot september gebleven en toen weer terug naar huis gegaan. Het eiland was nog niet helemaal droog. We konden wel naar school in Zierikzee, maar moesten daar een hele omweg voor maken. Daarom waren we van maandag tot vrijdag in de kost bij de familie Bin in Zierikzee. Die regelde de school."

Avontuur

"Ik heb al die veranderingen nooit erg gevonden. Wij waren natuurlijk ook niet zo direct met de Ramp geconfronteerd, zoals in Nieuwerkerk waar het water in een keer kwam en het hele huis wegspoelde. We hebben ook geen familieleden verloren. En je bekijkt het allemaal als veertienjarige ook anders dan wanneer je ouder bent. Het was meer een avontuur, je ging gewoon wat anders doen. Het was zoals het was", besluit Wout.

Reageer als eerste
Meer berichten


Shopbox