Foto: Anneke Flikweert

Henriëtte en Paul hebben een band met Schouwen-Duiveland

In de afgelopen weken genoten ze met volle teugen van Zierikzee en ons eiland en ze zijn hier met een missie: ze zoeken een huis in Zierikzee. Een ontmoeting met hen, op een terras.

Anneke Flikweert

ZIERIKZEE - Henriëtte Gillis - Martens en haar man Paul wonen in Frankrijk, in Évian-les-Bains, dichtbij het Meer van Genève. Henriëtte is geboren en getogen in Genève en ging daar ook naar school. Haar ouders verhuisden destijds vanuit Den Haag naar Genève voor het werk van haar vader, bij de WHO. Henriëtte: "Ik leerde Nederlands door mijn ouders en doordat ik vaak naar Nederland ging, op familiebezoek. In het Nederlands schrijven vind ik wel lastig. Verder sprak ik Frans. En nu, met Paul, spreek ik ook Engels, want Paul komt uit Noord-Californië. Maar in mijn leven zijn er nog veel meer talen en landen langsgekomen. Mijn eerste echtgenoot was een ook een soort Zwitser, maar uit de buurt van de Zwarte Zee." Henriëtte voelde zich altijd meer Nederlands dan Zwitsers. "Ik ben grootgebracht op pindakaas en hagelslag. Het was een heel internationale omgeving destijds in Genève, ook al was de stad zelf destijds nog niet zo groot. In elk huis waren weer andere gewoonten en werd er anders gegeten."

De band van Henriëtte met Zierikzee heeft te maken met het feit dat haar oom Pim Martens destijds leraar geschiedenis was aan de R.S.G. Professor Zeeman in Zierikzee, vanaf 1961. Mr. W.P. Martens was oorspronkelijk werkzaam als advocaat, maar hij kon niet tegen mensen met ruzie. Hij vervulde destijds allerlei maatschappelijke functies, bijvoorbeeld bij Stad en Lande en hield regelmatig lezingen over de geschiedenis. Hij publiceerde een boek over de Katharen. Henriëtte: "Oom Pim was een bijzondere oom: een rijzige man. Hij woonde in een huisje aan de Bagijnestraat en hij kon steeds minder zien: hij is vaak aan zijn ogen geopereerd. Hij verzamelde antiek en schilderijen. Die schilderijen ruilde hij uiteindelijk in voor beeldhouwwerken: die kon hij tenminste vóélen. Het antiek wat er stond, Chinese vazen bijvoorbeeld, was ook behoorlijk gehavend uiteindelijk, omdat hij alles omver had gestoten toen hij langzamerhand blind werd. En het huisje zelf was afgeleefd: hijzelf zag dat toch niet meer." Nadat oom Pim overleden was, vlak na 2000, woonde Henriëtte een tijdje in het huisje aan de Bagijnestraat. "Ik kwam op dit eiland in de meest trieste en eenzame periode van mijn leven, maar de rust, de natuur en schoonheid van het eiland hielpen mij hier toen enorm: ik maakte lange wandelingen. Ik kon hier weer op krachten komen. Ik kwam hier om familie te ontmoeten en te zien wat we met de meubels van oom Pim moesten doen. Ik heb hier twee jaar lang zitten schrijven en schilderen en uiteindelijk ontmoette ik mijn huidige man, Paul, via internet. Nu hebben we een behoorlijk groot huis in Frankrijk, maar dat zouden we graag verkopen om een fijn huis in Zierikzee te kopen, in de binnenstad, maar toch op een rustige plek. Graag goed bereikbaar voor Paul, want hij loopt lastig, op een plek waar je zo een kopje koffie in de kroeg kunt gaan drinken en een krantje lezen. Het is heerlijk om een sociaal leven te hebben en weer met mensen te kunnen praten als je wat gaat eten of drinken. Dat kunnen we nu niet, want we wonen nogal afgelegen. En als ik in de bergen ben, mis ik de zee. Zodra ik hier woon, ga ik weer schilderen."

Schilderijen van Henriëtte Gillis zijn te zien op www.henriettebizz.biz Wie een tip heeft voor een leuk huis voor Henriëtte en Paul in de binnenstad van Zierikzee kan contact opnemen via henriette@henriettebizz.biz Of misschien is er nog leuke informatie te melden over Henriëttes oom, W.P. Martens of zijn er nog contacten van rond 2000, toen Henriëtte hier woonde.

Meer berichten




Shopbox