Foto: Harmke Kik - Grootenboer

Column Marzas: Hoor je de zee?

Het mooiste verhaal vind je bij gewone mensen. Niet bij de BN-ers, de filmsterren in Privé, de lolbroeken in de kletsshows, de blingbling van de vorstenhuizen. Van Gogh had het door. Denk maar aan de aardappeleters. Rembrandt had het door. Denk maar aan het Joodse bruidje. De filmregisseur Thomas Stuber heeft het door. Daarom is de film Liebe in den Gängen zo prachtig. Stel je voor. Oost Duitsland net na de Wende. In een magazijn hoog opgestapeld met levensmiddelen, flessen bier, wijn werken twee mensen. Het is een somber oord zonder ramen. Iedereen die er werkt heeft iets van een mislukkeling. Het leven had zo anders kunnen zijn.

In dat magazijn werkt een jonge man, zijn lichaam is een grote tatoeage. Hij is een beetje vreemd, stuntelt en je vraagt je af: wat zou een meisje nou in hem kunnen zien? Het magazijn, de allergewoonste mensen, je vraagt je af hoe je daar een twee uur durende film over kunt maken. Maar in de kleinste gebaren schuilt iets moois. Het stukje gebak dat de jongen uit de afvalbak steelt om haar te feliciteren. 'Ogen dicht!' en er brandt één kaarsje. De animositeit tussen de afdelingen 'levensmiddelen' en 'dranken' maar ook het gekke kerstfeest tussen de restanten die over de datum zijn. Je lacht en je huilt. En toch is het een positieve film. Het einde van de film nadert. Het meisje rijdt met de jongen mee op het wagentje dat kratten van metershoog naar beneden moet tillen. Ze vraagt hem om de laadbak zo hoog mogelijk naar het plafond te laten gaan. En dan heel langzaam naar beneden. 'Hoor je dat?' zegt ze 'als hij heel langzaam gaat....hoor je zee ruisen!' In de doodsheid van je alledaagse bestaan de zee horen ruisen. Dat is het geheim.

Meer berichten




Shopbox