Rian Krijger, Elly van Lieshout en Wim Dorst voor de wensboom die hij voor zijn verjaardag kreeg, op 8 september. FOTO: Anneke Flikweert
Rian Krijger, Elly van Lieshout en Wim Dorst voor de wensboom die hij voor zijn verjaardag kreeg, op 8 september. FOTO: Anneke Flikweert (Foto: Anneke Flikweert)

Wim Dorst en zijn levensboek

Wim Dorst is ernstig en ongeneeslijk ziek en wil heel graag iets nalaten voor zijn jonge kinderen. Daarom bedacht hij dat hij een biografie wilde laten schrijven, zodat zijn kinderen later kunnen lezen over hun vader en zijn bewogen leven.

door Anneke Flikweert

ZIERIKZEE - "Ik dacht: als ik het zelf moet gaan schrijven wordt het niks," vertelt Wim. Dus ging hij op internet op zoek en vond hij een 'pakket' van een schrijfbureau. Iemand zou hem interviewen, de tekst met foto's in een boek verwerken en er zouden vijf exemplaren van het boek gedrukt worden. Dat kostte zo'n 7000 euro, niet een bedrag dat je zomaar in je portemonnee hebt zitten. Vandaar dat Wim een crowdfundingsactie startte.

Eigen beheer

'Dat moet toch veel goedkoper kunnen,' bedacht Rian Krijger. Zij had al eerder een boek geschreven, over de zorg en kende Wim van het werk vroeger, bij de huisartsenpost. Zij nam contact op met Wim en ze sloegen aan het rekenen. Voor 1500 euro zou het boek gedrukt moeten kunnen worden, door de belangeloze medewerking van Rian én van Elly van Lieshout, die ook graag wilde meewerken aan het boek. Elly kent Wim vanaf zijn 16/17de. De benodigde 1500 euro was zó binnen.

Veel praten en schrijven

Inmiddels is het drietal aan de slag gegaan en vorige week was de derde bijeenkomst met Wim. "Veel praten en veel opschrijven," vertelt het drietal. "Over het algemeen is het meer lachen dan huilen. We hebben het ook over keuzes die Wim maakte." "Ik zou niks anders gedaan hebben," zegt Wim. "Misschien zou ik iets minder gewerkt hebben, achteraf gezien. Maar mijn werk was ook mijn hobby. Ik ging er fluitend naar toe." Rian: "De wil om andere mensen te helpen kenmerkt je ook. Wim gaat altijd voor kwaliteit. Én als ik naar Wim ga, weet ik dat ik ga lachen." Elly: "Hij is altijd vrolijk en strijdbaar. Mooi is dat. Hij is en blijft zichzelf. Dat is wel knap. Wij weten natuurlijk niet of dat een masker is. Maar Wim zegt van niet." Wim was zelf al begonnen met schrijven in een invulboek. "Maar dat waren van die algemene vragen, zoals 'Wie zijn je vader en je moeder.' Dat boek bleef uiteindelijk op een stapel liggen. Ik wilde meer de diepte in, zodat mijn jongens later te weten kunnen komen wat ik belangrijk vind." Rian Krijger googelde en vond een serie vragen waar ze wél wat mee konden. "Het gaat ook om de vervolgvragen," legt Elly van Lieshout uit. "Van een vraag komt een vraag: soms wil je verduidelijking. Dat mis je allemaal bij zo'n invulboekje." "Als kind zijnde ga je dingen van jezelf herkennen als je naar je ouders kijkt," zegt Wim. "Dat gaan mijn zonen missen en daarom wil ik hen dit boek nalaten. Zo weten ze ook hoe ik in het leven sta. Het is niet lastig, om de vragen te beantwoorden, maar soms wel confronterend. Sommige dingen vond ik als kind ooit vanzelfsprekend en dan merk je dat zaken veranderen, door de tijdgeest. Wat ik mijn kinderen vooral mee wil geven is dat je iedereen moet respecteren zoals hij of zij is."

Elkaar écht leren kennen

Elly begon met het schrijven van het intro van het boek, om te ervaren hoe dat zou gaan. "Ik heb het in de 'Wimtrant' verwoord, zodat je Wim echt leert kennen hoe hij is. Wim weet dat wij respectvol met hem omgaan en we hebben besproken of er dingen zijn waar hij het niet over wil hebben. 'Je mag mij alles vragen,' antwoordde hij. Rian: "We hebben allebei in de zorg gewerkt, dat praat makkelijk. Zo leerden we elkaar kennen: Wim was nog een ventje van 17 destijds. Ik werkte in de Cornelia en Wim was vakantiehulp. Zes jaar geleden kwamen Wim en Elly weer op elkaars pad, door Nieuwerkerk Bruist. Ik vind het mooi om nu te zien hoe Wim denkt, omdat ik hem al zolang ken. Je gaat de diepte in en het is een uitbreiding van wat je al weet van Wim." Het boek wordt uiteindelijk digitaal opgeslagen, dus het is aan Wim zelf om uiteindelijk te beslissen of hij (delen van) het boek met meer mensen dan zijn kinderen wil delen. Rian: "Het boek wordt uitgegeven in eigen beheer, het is fijn dat het manuscript dan jouw eigendom blijft. Het boek is in eerste instantie voor de kinderen bedoeld, en misschien voor vrienden en intimi."

Er stappen mensen in en uit

"Als je ziek bent, leer je mensen kennen," vertelt Wim. "Iemand vergeleek dat proces ooit met een trein: er stappen mensen in en uit. Er komen ook allerlei nieuwe mensen op je pad. Zelf merk ik dat ik minder een politiek correct beeld van mezelf laat zien. Zeker toen ik nog in de politiek zat, liet ik meer gewenst gedrag zien. Nu weeg ik mijn woorden minder op een weegschaaltje." Wim was in de afgelopen tijd lange tijd Facebookloos. Hij had zich letterlijk even verstopt. Nu is hij terug, onder een nieuw alias. Zo kan hij zijn eigen vrienden kiezen. Soms weten mensen niet hoe ze op Wim moeten reageren, als ze hem ergens tegenkomen, merkt hij. "Dan schieten ze snel een ander paadje in bij de Jumbo. Ik had dat zelf vroeger ook hoor. Wat moet je zeggen, denk je dan. Beterschap? Ik vind dat ze gewoon mogen vragen wat ze willen vragen. Ik ben gewoon nog steeds Wim."

Goede zorg en hulp

Sinds 1 april woont hij in Mitt Hem. Zó vanuit het ziekenhuis kon hij naar zijn nieuwe plekje, geholpen door tal van vrienden en bekenden met de verhuizing. "Eilandzorg regelt alles hier prima. Wat ik zo goed vind is dat ze het ook aangeven als ze iets niet kunnen: grenzen aangeven. Je staat nu aan de andere kant van de zorg en je merkt ineens hoe het is om geholpen te worden met ADL- algemene dagelijkse leveringsverrichtingen- en hoe het is om met een scootmobiel te functioneren." Het laatste hoofdstuk van Wims boek wil het drietal zo lang mogelijk uitstellen. "Geen 50 maar 500 pagina's," zijn ze het eens.

Meer berichten