Ronald en Marieke trouwen op het strand. FOTO: Lory Rave
Ronald en Marieke trouwen op het strand. FOTO: Lory Rave (Foto: Lory Rave)

'We waren niet op zoek, we zijn gewoon tegen elkaar op gebotst'

Ronald van Dongen en Marieke Mandemaker uit Dreischor stappen op zaterdag 6 juli in het huwelijksbootje. Mariekes broer Arnold is de BABS- buitengewoon ambtenaar burgerlijke stad. Daardoor kunnen ze trouwen op een bijzondere locatie: op een strandje in de buurt, alleen met genodigden. Het feest houden ze thuis, in de tuin. Ze hopen op mooi weer natuurlijk, maar ze hebben ook een alternatief plan voor als de regen met bakken uit de lucht komt vallen. Ze nodigen 140 mensen uit, die ze allebei kennen. Marieke komt uit een grote familie, dus zij had 47 familieleden uit te nodigen. Ronald is enig kind en heeft een uitgebreide vriendengroep. Bijzonder is dat zowel van Ronald als van Marieke de ouders nog op de bruiloft kunnen zijn. In de tuin komen twee tenten te staan voor het feest, met het eten aan de ene kant en het drinken aan de andere kant van het huis, zodat mensen wel heen en weer móéten lopen.

door Anneke Flikweert

DREISCHOR - "Ik heb hier bloemen geplant, lelies en nou hoop ik dat ze bloeien als we trouwen," vertelt Marieke Mandemaker. Het huis, waar Marieke vanaf 1996 woonde is inmiddels aangepast aan alle eisen van Ronald en Marieke samen en echt een plekje van allebei geworden. "Het lijkt niet meer op hoe het eerst was. Kijk, hier was eerst een raam, nu zijn er tuindeuren, met een gezellige veranda." Er is ook ruimte voor Ronalds hobby's: barbecueën en speciaal bieren. "Ik heb zelf een buitenkeuken gemaakt en als het even kan kook ik hier buiten." De laatste aanwinst is een kasje in de tuin, waarin allerlei groenten en kruiden gekweekt worden.

Dieren

"Hier in de hoek was het kippenhok, maar Ronald kon niet slapen vanwege haan Bertus. Dus verhuisden we de kippen een stukje, naar dit nieuwe kippenhok. Sinds we hondje Lotje hebben mogen de kippen niet meer loslopen. Uit instinct pakt zij ze dan, ook al doet ze verder meestal niks. En dit hok hier is onze dierenopvang: we treffen regelmatig dieren aan waar iets mee is: een uil midden in de polder, een meeuw met een halve vleugel." Al die dieren rondom Marieke waren wél wennen voor Ronald. "Ik heb nooit dieren gehad en eigenlijk had ik er ook niet veel mee, maar ja, dat krijg je erbij hè. Na ons eerste afspraakje op het strand kwam ik bij Marieke thuis en zag de katten op het aanrecht en de kippen in de tuin. Er is ook nog een papegaai." Marieke: "Ik dacht: die zie ik nooit meer terug! Ronald vroeg of ik nog meer verrassingen had. "Ja," zei ik, "ik heb ook nog twee kinderen." Maar gelukkig had Ronald zelf ook een kind, dus daar was hij aan gewend." "We hebben wel een afspraak gemaakt," vertelt Ronald. "Wat hier leeft mag hier oud worden, maar er mag niks meer bij." Marieke begint gelijk te lachen. "Die afspraak is al mislukt. Vorig jaar waren we een kip kwijt en die kwam terug met jonge kuikentjes. Maar dat kan ik niet helpen, dat was per ongeluk." Ronalds zoon Björn is gék op dieren, dus dat viel gelijk goed.

Een nieuwe start

Het was een heel donker huis, vond Ronald, met ook nauwelijks licht in de tuin. "Het was hier altijd koud. We kapten misschien wel 50 bomen in totaal, zodat we veel meer lichtinval hebben. We hebben nu ook veel meer ruimte in de tuin." Het is een heerlijk zonnig plekje van hen samen geworden. Zoon Bouke van Marieke woont fulltime thuis, dochter Lory woont in Rotterdam en zoon Björn van Ronald is er week op week af. "Na onze trouwdag zijn we voor het eerst sinds we elkaar kennen hier een week alleen samen als getrouwd stel, hebben we geregeld. Dat lijkt ons zó bijzonder. In de week daarna gaan we met alle kinderen naar een kasteel, op huwelijksreis. En natuurlijk krijgen wij dan wél de mooiste kamer."

De keuken

Ook binnen in het huis werd alles aan de gezamenlijke smaak aangepast. De keuken uit 1996 werd vervangen door een pronkstuk dat Marieke en Ronald samen monteerden. Marieke: "Toen ik hier ooit kwam wonen zaten we in tijdnood, dus zetten we een Bruynzeelblok neer en daar bleef het heel lang bij. Ronald zei altijd al dat hij een bar en een thuistap in zijn keuken wilde, om gezellig met zijn vriendengroep rond te hangen. Er werd een muur weggehaald, zo kwam hier ook meer licht. Ronald wilde een keuken geheel naar onze eigen zin." Samen zochten ze alles uit, Hans de Glopper monteerde de basis en een goede vriend, Peter, bouwde de keuken op, met frontjes die ze zelf bestelden bij een houtzagerij. Ronald en Marieke hielpen met sjouwen en klussen.

Zwarte sneeuw

Het huis staat inmiddels op twee namen, want Ronald verkocht zijn huis in Zierikzee. Marieke: "Ik vond dat best eng, zeker toen Ronald zo ziek werd, want we 'waren' niks van elkaar. Ik had zo mijn huis uitgezet kunnen worden als er iets met Ronald gebeurde. Terwijl het al 24 jaar mijn huis was. Ik zei tegen Ronald dat ik langs de notaris wilde, zodra hij weer beter werd. Ronald raakte een half jaar van zijn geheugen kwijt door zijn ziekte- hij kreeg een virusvorm van hersenvliesontsteking en ze wisten lange tijd niet wat hij had." Maar Ronald wilde niet langs de notaris: hij houdt niet van 'half.' "Dan ga je daarna naar huis en dat is het dan. Ik wilde trouwen met Marieke." Ze hebben vertrouwen, want in de drieënhalf jaar dat ze samen zijn maakten ze al zoveel mee. Marieke: "Misschien net zoveel als een ander in 25 jaar meemaakt. We zagen samen zwarte sneeuw. En terwijl Ronald er zo slecht aan toe was en in het ziekenhuis lag, moest ik gewoon foto's maken, want dat is mijn werk. Daarna moest hij nog anderhalf jaar revalideren. Gelukkig weet Ronald nog wel alles van vóór die tijd. Als je mij vijf jaar geleden gezegd zou hebben dat ik nu zou gaan trouwen, had ik je niet geloofd. Maar het is heel bijzonder om er niet langer alleen voor te staan. Ronald is wel nog steeds snel moe en dan is hij zijn coördinatie kwijt. Lastig is dat mensen dat niet altijd begrijpen."

Sterke kanten

"We waren niet naar een relatie op zoek, we zijn gewoon tegen elkaar op gebotst," vertellen ze. Ze zijn allebei blij dat ze een eigen leven en vrijheid hebben. Ronald: "Fijn dat Marieke zo'n zelfstandige vrouw is. Ze is nergens bang voor en kan heerlijk gek doen: lekker feesten." Marieke: "Ronald is organisatorisch sterk en probeert af en toe dingen voor mij te regelen. "Je moest toch nog mailen." Je bent geen manager thuis hè, vertel ik hem dan. Het is al die tijd zonder jou toch ook aardig gelukt. Ronald is avontuurlijk ingesteld. En hij is goud- en goudeerlijk: hij heeft nooit een dubbele agenda."

Marieke Mandemaker en Ronald van Dongen kenden elkaar al geruime tijd voor de vonk oversprong. Marieke kwam regelmatig foto's maken voor de krant, bij LACO, waar Ronald werkte. Marieke: "Maar dat was zuiver professioneel: ik rende naar binnen en weer naar buiten. Ik maakte ook foto's voor de krant van Björn, Ronalds zoon, bij de opening van de speeltuin in Zonnemaire. En ineens kreeg ik een heel romantisch appje van Ronald met Valentijn: toen ontmoetten we elkaar écht. Ik heb het al die tijd bewaard!"

Meer berichten