Het is nog twintig minuten lopen naar een plek waar honden los mogen lopen, wijst Sander Penning. FOTO: Anneke Flikweert
Het is nog twintig minuten lopen naar een plek waar honden los mogen lopen, wijst Sander Penning. FOTO: Anneke Flikweert (Foto: Anneke Flikweert)

'Mijn jeugddroom is uitgekomen'

"Waar kunnen wij onze hond los laten lopen?" vraagt een Belgisch echtpaar aan boswachter Sander Penning. Hij vertelt dat ze daarvoor een stukje moeten lopen: richting de Adriaan van der Weijdeweg.

door Anneke Flikweert

BURGH-HAAMSTEDE- Een volgend stel wandelaars deelt hun zorg over de overlevingskansen van de boomkikkers met hem en zegt dat het misschien nog wel droger is dan vorig jaar in de Zeepeduinen. Sander Penning, boswachter voor Natuurmonumenten, liep net zijn ronde en sprak daarbij een aantal mensen aan die van de paden afgedwaald waren. "Meestal zeggen ze dat ze de bordjes niet gezien hebben." Sander is ook boa en mag mensen bekeuren die zich niet aan de regels houden, maar waarschuwen helpt vaak ook al. In het dagelijks leven is Sander op een heel andere manier bezig met wat wél en niet mag: hij is jurist en mediator.

In 2012 verhuisden Sander Penning en Irene van Heijningen naar Burgh-Haamstede. Vanuit hun huis en tuin lopen ze zó naar de Zeepeduinen. "Kijk, hier liggen de keutels van de herten," wijzen ze op het pad naast hun tuin. Van jongs af aan kwam de familie van Sander al in Burgh-Haamstede. "Wij woonden in Zwijndrecht en mijn ouders hadden een caravan op Camping Duinrand sinds ik een jaar of vier was. Elk mogelijk weekend en in de vakantie waren we hier en ik genóót van het buiten struinen. Ik kende elk plekje van dit gebied en reed als kind net zo makkelijk 'even' richting de Schelphoek om pieren te steken en daarna hier te gaan vissen. Mijn ouders hielden van de natuur en maakten lange wandelingen en ik vond dat net zo leuk. 'Als ik later groot ben ga ik hier wonen en word ik boswachter,' zei ik als kind al. Ook tijdens mijn studie rechten bleef ik hier komen. Na moeilijke tentamens pakte ik bus 133 vanaf het Zuidplein en ik stond zó aan het strand met mijn hengels. Lekker even tot rust komen."

Inmiddels is het dertig jaar later en Sanders jeugddroom kwam uit, ook al ging hij eerst rechten studeren. Hij woont in Burgh-Haamstede, samen met Irene en naast zijn werk als jurist en mediator is hij sinds vier jaar vrijwillig boswachter. Sander: "Dankzij internet kan ik overal mijn werk doen. Het is geen 9 tot 5 baan: soms moet iets op tijd af en op andere momenten kan ik heerlijk over zaken nadenken terwijl ik in de natuur ben."

Irene ontdekte dat Natuurmonumenten een vrijwillig boswachter zocht. "Er waren al twee vrijwillig boswachters, maar met z'n drieën kun je beter rouleren. Ik heb door mijn interesse een behoorlijke basiskennis van alles wat leeft. Het is leuk om bezoekers dingen uit te leggen, bijvoorbeeld het verschil tussen een hert en een ree. Als boswachter ben je enerzijds gastheer en aan de andere kant houd je toezicht. Mijn juridische kennis en mensenkennis komen daarbij goed van pas. Bezoekers begrijpen niet altijd goed waaróm ze niet van de paden af mogen wijken. Ze verstoren dan de dieren. Ik merk dan dat er ineens een damhert langs komt sprinten en ik hoor ganzen en aalscholvers tekeer gaan. Of mensen laten tóch hun hond loslopen. 'Hij doet niks.' Maar elk jaar worden er weer kalfjes en reeën doodgebeten. Of ze gaan doodleuk barbecueën terwijl het hartstikke droog is en laten afval achter. Ik leg dan graag uit waarom in de gebieden van Natuurmonumenten bepaalde regels gelden. Dat helpt vaak wel."

Sanders mooiste plek in het Zeepe: "Het vogelkijkscherm, waar je een prachtig overzicht hebt. Je merkt dat hoe je het gebied ervaart, mee verandert met het weer en het licht. Soms is het bijna sprookjesachtig mooi. Kom vooral kijken, zou ik tegen mensen zeggen. Sommigen hebben al tientallen jaren een caravan hier of wonen in de buurt en waren hier nog nooit."

Meer berichten