Woman typing on a laptop
Woman typing on a laptop (Foto: Pexels)

Ingezonden brief: stop de groene leugen

Geen glyfosaat werd aangetroffen in de urine na gebruik van glyfosaat van 18 Franse boeren, was de uitslag van een proef die onlangs is uitgevoerd in Frankrijk. Dit was naar aanleiding van een discussie die gevoerd werd in het Europarlement. Hierin werd gesteld dat urine van Europarlementariërs en bekenden Fransen aangetast zou zijn met het onkruidbestrijdingsmiddel glyfosaat.

Dit geeft discussies op hoog niveau die helemaal uit verband worden getrokken. Na deze discussie is onlangs de tiende burgemeester van het Franse plaatsje Murles, die een totaal verbod in de gemeente heeft vastgesteld. In Duitsland pakt de Duitse minister van milieu, Svenja Schulse, ook door. Vanaf 2024 zal het middel glyfosaat volledig verboden zijn, om de insectensterfte terug te dringen. En ook dit is een niet bewezen feit, alleen gevoed door emotie van de dag!

Als ik zie wat er in onze straten nu gebeurt heb ik hier mijn vraagtekens bij. Gasbranders die af en aan rijden, waarbij de straten er nu soms bij liggen als een zwijnenstal. Totaal groen, glad bij nat weer. Als je dan kijkt hoeveel CO2 er nu de lucht ingaat met deze gasbranders en wat het ons als samenleving extra kost. Bij ons op Schouwen-Duiveland vier keer zoveel als het vorige beleid, met plaatsgewijs het onkruid bestrijden met behulp van glyfosaat. Dan vraag ik me wel eens af waar we mee bezig zijn. Ik denk dat we in de politiek met te weinig tegen argumenten komen, om toch af en toe bestrijdingsmiddelen te mogen blijven gebruiken.

Neem nu ons eigen waterschap gebied. Daar is ook een nultolerantie afgesproken met bestrijdingsmiddelen. Distel haarden, Jacob kruiskruid en bereklauwen mogen niet gespoten worden. Deze moeten gemaaid worden. Nu in de praktische uitvoering blijkt dat er wel grote plekken distels moeten zijn, voordat de loonwerker wordt ingeschakeld om te maaien. Niet voor elke klacht wordt uitgerukt en klachten worden gebundeld totdat er een volledige dag maaiwerk is voor deze loonwerker. Dit duurt soms twee weken voordat er actie komt. U weet wat er met een bloeiende distel gebeurt?!

Nu is bij mij de vraag als waterschap bestuurder: Hoe ver willen we hier mee gaan? We zijn met zijn allen al veel te ver gegaan. Op verschillende plaatsen wordt het een steeds grotere rotzooi. Als overheid zouden we moeten kunnen beschikken over enkele liters Roundup en MCPA voor de bestrijding van de Bereklauw en de distel haarden. Dan zouden we het milieu erg sparen. Vervolgens hoeven de boeren niet meer zo vaak vele liters over hun stoppels te spuiten in het najaar. Ook hoeven de tractoren van de loonwerkers niet meer worden ingeschakeld om af en toe de Bereklauwen te maaien. En tot slot kunnen de dijken dan door de boeren worden beheerd. De vraag is: Moet ik me hier voor inspannen voor deze strijd?

U mag het zeggen!

Kees Hanse, akkerbouwer te Zierikzee

Meer berichten