'Dit werk is wat ik het liefst doe,' zegt Rian Krijger. FOTO: Anneke Flikweert
'Dit werk is wat ik het liefst doe,' zegt Rian Krijger. FOTO: Anneke Flikweert (Foto: Anneke Flikweert)

'Je merkt in dit werk waar je hart ligt'

De nacht is bijzonder, ervaart Rian Krijger elke keer weer. Rian werkt als nachtzuster in de palliatieve zorg en zorgt voor mensen die niet meer beter gaan worden.

door Anneke Flikweert

ZIERIKZEE - "Toen ik met werken in de zorg begon, draaide ik alle diensten. Het was fijn om samen te werken met collega's en je kon elkaar altijd helpen. De zorg veranderde en mede door de vele bezuinigingen werd de zorg zwaarder. Soms kwam ik na een dagdienst thuis en was ik met van alles druk geweest, behalve met aandacht geven die de mensen nodig hadden. De overstap naar de thuiszorg moest daar verandering in brengen. In de loop der jaren merk je zelf wel waar je kwaliteiten liggen in dit werk en daarom koos ik tien jaar geleden heel bewust voor de nachtzorg. Van 23.00 tot 7.00 ben ik bij de cliënt en dan ben ik er helemaal voor die cliënt en zijn of haar familie. Er valt niets meer te genezen, het gaat erom mensen naar een waardig einde te begeleiden. En een waardig einde is voor iedereen verschillend."

's Nachts werken is anders dan overdag, vindt Rian. "Voor sommige mensen is de nacht angstig en lijkt alles erger. Overdag hebben mensen vaak nog wat aanloop en daardoor afleiding. Piekeren doen mensen ook vaak in de nacht. Het is mijn taak om goed voor de mensen te zorgen en daardoor de familie ook wat te ontlasten. Zij kunnen immers niet vierentwintig uur per dag voor hun naaste zorgen, hoe graag de meeste mensen dat ook willen. Bij Allevo zijn er drie nachtteams werkzaam. De ambulante nachtdienst, de nachtdienst in het hospice en de waaknachtdienst bij de cliënt thuis. Bij dat eerste en laatste team werk ik. Het leuke is dat je bij heel veel verschillende mensen komt. Alle mensen en alle situaties zijn weer anders. Daardoor verveelt mijn werk ook nooit."

Rian krijgt regelmatig kaartjes met lieve woorden van familieleden van de overleden mensen voor wie ze zorgde. Zelf vindt ze het niet zo speciaal wat ze doet. Eerder vanzelfsprekend, maar ze begrijpt dat het voor hen wel bijzonder is. "Ik word altijd een beetje verlegen van die bedankjes. En natuurlijk is het heel fijn en vleiend, maar ik doe gewoon mijn werk hè."

"Het moment van overlijden blijft toch na al die jaren onwerkelijk. Het raakt me ook nog steeds. Het gebeurt ook wel eens dat ik onderweg naar huis zelf een traantje weg moet pinken. Het klinkt misschien raar, want vaak zie je het naderend eind natuurlijk wel aankomen, maar je kunt je er nooit echt helemaal op voorbereiden. Mijn eigen verbazing treft me soms als iemand sterft en ik denk: huh?

Er is een trend om openlijker over de dood te praten. En dat vind ik een goede ontwikkeling. Het is belangrijk om het over de dood te hebben en je wensen kenbaar te maken. Dus praat er over, lees er over en vraag er over. Ga ook vooral geen bucketlist maken op het moment dat je slecht nieuws krijgt, maar probeer het voor te zijn.

Ik blijf dit werk zeker nog doen, het is wat ik het liefste doe. Het is mooi om er echt voor iemand te kunnen zijn in de laatste fase van het leven."

Rian Krijger (Ouwerkerk, 1973) volgde de opleiding voor ziekenverzorgende in de Cornelia. Daarna was ze werkzaam in Borrendamme en In 't Opper. In 2000 maakte ze de overstap naar de thuiszorg. In de loop der jaren merkte zij hoe bijzonder het is om palliatieve zorg te verlenen aan mensen met een ongeneeslijke ziekte en ze meldde zich aan bij de VPTZ (Vrijwilligers Palliatieve Terminale Zorg). Tegenwoordig werkt Rian als nachtzuster in het team Terminale nachtzorg van Allévo.

Meer berichten